حریم خلوت دوست

با چهره ی  افروخته  گل را  مشکــــــــــــن

افروخته  رخ مرو  تو دیگر  به چمـــــــــــن

گل را  تو دیگر  خجل مکن  ای مه مــــن

مشکن  به چمن  ای مه من  قدر سمن

به این صنعت شعری که از دل شعری شعر دیگری بیرون آید( توشیح یا موشح) می گویند.

۲- شعر زیرهم صنعت مربع دارد یعنی این چهار بخش را هرچه جابجا کنید نه در وزن و نه در معنی اشکالی ایجاد نمی شود:

نگارینا   رخ ما را   بدین زردی   چرا کردی؟ 

مثلا بگوییم:                   رخ مارا نگارینا چرا کردی بدین زردی؟

۳- اکنون در این دوبیت فردوسی به کلماتی که رنگین هستند توجه کنید:

به روز نبرد آن یل ارجمنـــــــد                  به شمشیر و خنجر به گرز و کمند

برید و درید و شکست و ببست            یلان را ســرو سینـــه و پا و دست

همانطور که می بینید کلمات همرنگ به هم مربوط هستند مثلا:

با شمشیر برید سر را - با خنجر درید سینه را و...

که به این صنعت شعری لف و نشر مرتب می گویند .

۴- این بدیهه سرایی (سرودن شعر بدون فکر قبلی) از ملک الشعرای بهار است با چهار کلمه (اره - آینه - کفش ـ مویز) که یکی از شاعرانی که به او تهمت سرقت ادبی زده بود از او خواست  و او با لحنی خطاب به وی چنین گفت:

چون اره به خویش تیز گشتی احسنت                       چون آینه نور خیز گشتـــــی احسنت

در کفش بزرگان جهــــــــان کــــردی پای                        غوره نشده مویـــز گشتــــی احسنت

ادامه دارد...